‘Koffie?’ ‘Lekker, doe maar zwart’

Zomaar een paar woorden die, in diverse varianten, regelmatig in mijn leven voorkomen. Ik ben een koffiedrinker. Zwart. Vanochtend kon ik moeilijk op gang komen, en pas na een bak koffie wist ik waar dat vandaan kwam. Of het een placebo-effect is, of dat het echt bestaat weet ik niet, maar pas na de koffie ben ik aan.
Ik vind het altijd wel lekker klinken ook, ‘doe maar zwart’. Het heeft wel iets stoers, het idee dat ik de pure sterke smaak van koffie durf te trotseren. Het heeft ook wel wat moeite gekost, net als bij roken, bier en droge wijn drinken, moet je even doorzetten voor je de smaak kunt waarderen. Het heeft dus ook iets te maken met afrekenen met je kindertijd, waarin je alleen zoete smaken aankon.
In mijn studententijd kon ik ook niet anders. De suiker is altijd op of kwijt in de melk zwemmen brokjes. Als er ouders langskomen wordt het hele huis ondersteboven gehaald om te kijken of er toch niet nog ergens een beetje completa is.

Goed zodoende. Ik en zwarte koffie. Ik vraag me wel eens af in hoeverre die keuze voor de zwarte koffie nu echt mijn keuze is en met wat voor motieven ik die gemaakt heb. Een groot deel van mijn motivatie is misschien wel het imago van de sterke-zwarte-koffie-drinker. Dat imago zint mij wel. Stoer, niet te moeilijk en met een verfijnde uitgesproken smaak. In de tijd dat ik hier echt om maalde was ik dan ook fel tegen de senseo-hype. Dat je zelfs in een goed restaurant zo’n kopje koffie met een viezig creme-laagje dat de automaat verraadt krijgt voorgeschoteld kon ik niet verkroppen. ‘Hebben jullie geen echte koffie’, wilde ik dan nog wel eens vragen aan een ober.

Ondertussen merk ik dat dit me iets minder kan schelen. Ik heb een beetje geaccepteerd van mezelf dat ik niet altijd stoer ben, dat ik soms heel moeilijk doe en dat ik senseo best wel makkelijk vind zo nu en dan. Ook dat ik het best lekker vind om zo nu en dan suiker en melk in de koffie te gieten, of een heerlijke kruidenthee te maken. Langzaamaan word ik wat meer een watje, en heel eerlijk gezegd, daarmee wat meer mezelf. En ook dat, heb ik ontdekt, heeft wel iets stoers.