Maandelijkse archieven: december 2013

Vandaag liep ik het FEM-gebouw van de HAN binnen, en ik zag 2 mensen achter een tafeltje zitten. Op de tafel lagen foto’s waarvan mijn hart een beetje smolt. Lieve Chinese meisjes met een beperking. Hun ouders hadden liever een gezond jongetje gehad en hebben ze ter vondeling gelegd. Trevor en een vriendin organiseren een loterij om geld in te zamelen voor operaties voor deze kinderen. Ik denk dat we iets voor elkaar kunnen betekenen. Ik help een beetje door hen te noemen in deze blog, hij vertelt mij zijn LifeSong. En zo doen we dat. Ik ben verbaasd als ik het liedje hoor. Vanwege de setting verwachte ik iets richting de wereld verbeteren of er voor elkaar zijn. Maar niets van dat alles, het gaat over een feestje bouwen. En als ik er iets langer over nadenk, vermoed ik dat een feestje bouwen misschien ook wel een manier is…

Verder lezen

Ik zag pas een man. Hij had zijn gezicht op 10 centimeter afstand van een andere, wat kleinere man. Hij keek boos. Hij schreeuwde heel hard: ‘Je moet er maar aan wennen dat je nu in een maatschappij leeft waar we op een normale manier met elkaar omgaan!’
Hij was blank, de ander een beetje getint. Ik hoop dat hij met deze maatschappij niet de Nederlandse bedoelde, of met ‘een normale manier’ de manier waarop hij nu zelf bezig was. Ik voelde me bijna deelgenoot van dit gesprek, hoewel ik maar één zin opving en er verder niets mee te maken had. Doordat hij ‘we’ zegt haalt hij mij erbij. Ik, onderdeel van deze maatschappij, zal ook wel vinden dat die ander ‘er maar aan moet wennen hoe wij hier met elkaar omgaan’. De haren op mijn armen staan overeind als ik verder fiets. Ik houd niet van dit gebruik van ‘wij’.

Verder lezen

2/2